Во најновата колумна, авторот Игор Чавески анализира зошто преносот на саркофагот со посмртните останки на цар Самуил од Солун во Софија претставува вешто смислен грчки гест кој длабоко ги засега балканските релации и македонските интереси. Историски предупредувања и грчката стратешка игра Потсетувајќи се на старото античко предупредување Timeo Danaos (чувај се од Грците дури и кога дарови ти носат), текстот ја отвора темата за соработката меѓу Солун и Софија. Додека Бугарија со голем ентузијазам го прифаќа преносот на царските останки пронајдени на островот Свети Ахил во Мала Преспа, грчката страна успева да обележи спорна територија како исклучиво своја, ослободувајќи се од историски фактори кои во иднина би можеле да ги оспорат нивните позиции во Егејска Македонија. Клучни тези од колумната: Грчката мотивација: Со префрлањето на саркофагот во Софија, Грција успешно го продлабочува конфликтот меѓу Македонија и Бугарија, спречувајќи поголемо бугарско влијание во регионот и неутрализирајќи ги сопствените геополитички стравови. Заборавени прашања: Додека Софија се фокусира на симболичното пренесување на царските мошти, целосно се игнорира тешката состојба и целосната асимилација на македонското малцинство во грчкиот дел на Преспа и Костурско. Брисел како извориште: Автомот нагласува дека вештачките поделени и националистички тензии на Балканот се разгорени од погрешните европски и бирократски политики, кои им дадоа право на соседите да ги условуваат евроинтеграциите. Последици врз македонската позиција Политиката на максимална иритација, притисоци и условувања ја држи Македонија во вештачка изолација, додека вистинското решение и пресекување на овие балкански тактики може да дојде само преку промени во пристапот на Брисел кон регионалното проширување.